De reis naar en aankomst in Seattle

Op zaterdag 28 januari ging de wekker al om 5:00, want we moesten om 6 uur de auto in richting Schiphol. Nadat ik begin december vorig jaar al te horen had gekregen dat ik naar TechReady, een intern Microsoft congres, mocht afreizen in februari 2017, heb ik na overleg met mijn manager ook toestemming gekregen om voorafgaand aan TechReady ook een training te mogen volgen. De training vindt plaats op de Microsoft Campus in Bellevue (net ten oosten van Seattle) en duurt de hele week (van maandag 30 januari t/m vrijdag 3 februari).

De week erna vindt TechReady plaats, dus alles bij elkaar ben ik dus 14 dagen in de Verenigde Staten. Dit betekend overigens dat ik ook tijdens mijn verjaardag in de VS zal zijn (dat is dus op 10 februari, voor de mensen die dat niet weten).

20170128_070001

Omdat er een aantal pakketjes besteld waren in de VS volstond het meenemen van een enkele koffer helaas niet, waardoor ik een paar weken eerder al een handbagagekoffer had besteld. Het is overigens nog een hele toer om een koffer van het ‘juiste’ te vinden, want echt iedere maatschappij hanteert andere ‘toegestane’ afmetingen. Aangezien ik meestal (zakelijk dan) met KLM of DELTA vlieg heb ik er een besteld die bij beide luchtvaartmaatschappijen mee mag.

20170128_065918

Nadat ik mijn koffer had afgegeven moest ik natuurlijk nog even door de verschillende security checks voordat ik het vliegtuig in mocht. Nu ben ik af en toe een echte paparazzi en wilde hier natuurlijk een foto van maken, er stonden immers geen ‘Verboden foto’s te nemen’. Helaas pindakaas, want zodra ik de foto had genomen hoorde ik iemand al over de walkietalkie tegen een van de beveiligers vertellen dat ‘de meneer aan het eind van de rij heeft net een aantal foto’s gemaakt’. Toen ik vervolgens aan de beurt was voor het ‘ik ga naar de VS’-gesprek werd ik hier gewoon over doorgezaagd. De mevrouw in kwestie wilde weten waar ik een foto van had gemaakt en waarom ik daar uberhaupt een foto van wilde maken. Ik probeerde haar uit te leggen dat ik van mijn tripjes altijd overal foto’s van maak. Ze had hier alle begrip voor, maar zij wilden (in verband met herkenning?) niet op de foto. Of ik de foto’s even wilde verwijderen en dan mocht ik alsnog wel een foto maken van (zie hieronder) het bord, zolang zij en haar collega’s maar niet op de foto stonden. Ach, als zij er blij van wordt dan doen we dat natuurlijk….ik wil namelijk nog wel graag het vliegtuig in mogen. Tegenwoordig wordt je voor minder even apart genomen, dus weg met die foto’s….

20170128_071951

Na dit korte oponthoud kon ik vervolgens vrij snel doorlopen en ruim voordat het boarden begon stond ik al bij de gate. Rond kwart over negen kon het boarden beginnen en rond 10:00 stegen we op, voor een ongeveer 10 uur lange vlucht naar Seattle-Seattle-Tacoma International Airport.

Ik ben een man van gadgets en nieuwe snufjes en ik was dan ook verheugd om te zien dat we naast (de tegenwoordig standaard aanwezige) USB aansluiting {om je telefoon of tablet op te laden) en WIFI ook de beschikking hadden over een 110V aansluiting om je laptop onderweg te kunnen voorzien van stroom.

20170128_095006

Om me tijdens de zowat 10 uur durende vlucht te vermaken heb ik een aantal films en series van Netflix gedownload op de iPad, maar aangezien het mediasysteem in het vliegtuig beschikte over een groot aantal recente films, documentaires en TV series heb ik daar nog niets van kunnen kijken. Ach, dan hebben we ook op de terugweg wat te kijken…of desnoods als ik me de komende twee weken een avond verveel. Naast de films kon je natuurlijk ook bijhouden hoelang de vlucht nog duurde en andere cijfertjes…

IMG-20170128-WA0017

IMG-20170128-WA0029

Na een vlucht van ongeveer 10 uur kon ik, aangezien ik al een keer eerder via een ESTA het land was binnengekomen, gebruik maken van de Automated Passport Control (APC) p de luchthaven. In het kort komt het er op neer dat de foto en vingerafdrukken die je moet afgeven niet meer door een persoon van de Customs and Border Protection worden gemaakt, maar dat je het zelf kunt doen bij een zuil waar je je paspoort mag scannen en waar je vervolgens zelf je hand laat scannen en een foto maakt. Vervolgens wordt er (als alles goed gegaan is) een papier uitgeprint waarmee je dan alsnog naar een Customs and Border Protection beambte mag gaan, maar hij checkt alleen even het papiertje en zet er een stempel op. Vervolgens mag je doorlopen naar de bagageband om je koffer op te halen. Ik stond, vanaf het moment dat ik bij de APC begon, binnen 30 minuten buiten de luchthaven.

Het was vervolgens tijd om de huurauto op te halen, maar hiervoor moest ik eerst nog even een ritje maken met de shuttlebus die mij naar de verderop gelegen autoverhuurbedrijven bracht.

20170128_115048

Hier werd het mij overigens gelijk duidelijk dat Microsoft toch een heel speciale band heeft met Seattle, getuige het bord wat er bij een van de verhuurbedrijven stond.

20170128_121209

Nu was ik, op dit moment, nog geen lid van de ‘National Emerald Club’. Ik mocht mij dus nog wel, hetzij eenmalig, melden bij de desk van National waar ik ook binnen 10 minuten weer klaar was. Normaal gesproken proberen ze je nog allerhande (vaak overbodige) verzekeringen aan te smeren, maar blijkbaar snappen ze dat Microsoft medewerkers dit niet nodig hebben….dus vandaar dat ik binnen iets meer dan 10 minuten de auto kon gaan uitkiezen.

20170128_125552

Bij de auto aangekomen snel de telefoon aangesloten, zodat ik de navigatie kon gebruiken en snel naar het hotel.

Aangekomen bij het hotel was het onderhand 13:00 (in Nederland was het onderhand al 22:00). Gelukkig was het pakketje met OPI spul al aangekomen, zo kan ik als ik terug in Nederland ben eindelijk iemand blij maken met haar verjaardagskado! Nadat ik nog even via Skype contact had gezocht met Regina (gelukkig is de WIFI in het hotel erg goed) heb ik nog even het nabij gelegen winkelcentrum (met Microsoft Store).

20170128_145247

 

Na wat door het winkelcentrum gelopen te hebben begon ik toch wel honger te krijgen, wat ook niet gek was aangezien ik in het vliegtuig voor het laatst iets had gegeten. Op de heenweg naar het winkelcentrum kwam ik langs een Cheesecake Factory, voor de kijkers van the Big Bang Theory  vast wel bekend aangezien Penny daar in het begin van de serie werkte. Nu had ik gewoon zin om ‘gewoon’ te lunchen, maar bij de Cheesecake Factory stond een rij en ik begreep niet helemaal hoe het concept was.

20170128_144850

Ben dus uiteindelijk maar weer vertrokken richting het hotel, waar ik bij een van de restaurants wat heb gegeten.

20170128_153958

Na deze late lunch heb ik nog even op de hotelkamer wat zitten rommelen, waarna ik maar besloten heb om te gaan slapen. Het was tenslotte ook al iets na zevenen (in Nederland was het onderhand 4:00 de volgende morgen).

Ik had er dus zowat 24 uur op zitten, dus het was ook niet heel vreemd dat ik erg moe was.

You may also like

3 comments

  • Ben 30 januari 2017  

    Leuk verhaal!
    Wat voor auto krijg je dan mee?

  • Klaas 30 januari 2017  

    Leuk om zo te lezen

  • Helmer Zandbergen 30 januari 2017  
    Helmer Zandbergen

    Ehh…een Chevrolet [Amerikaans Type], ik zal de foto wel even aan het verhaal toevoegen…

Leave a comment